Pas një marrëveshjeje paraprake dhe nënshkrimit të një memorandumi mirëkuptimi në Zvicër, SHBA-të dhe Irani pritet të hyjnë në një fazë negociatash 60-ditore që synon arritjen e një marrëveshjeje të qëndrueshme për çështjen bërthamore iraniane dhe uljen e tensioneve mes dy vendeve.
Sipas planit të bisedimeve, fokusi kryesor do të jetë programi bërthamor i Iranit. Shtetet e Bashkuara kërkojnë garanci të forta që Teherani nuk do të zhvillojë armë bërthamore, ndërsa Irani këmbëngul në të drejtën e tij për një program civil të kufizuar për energji. Një nga pikat më të ndjeshme është niveli i pasurimit të uraniumit, ku diskutimet variojnë nga kufizimi i tij në nivele civile deri te kërkesa për pezullim afatgjatë.
Në tryezë është edhe çështja e materialit të pasuruar tashmë, rreth 450 kilogramë uranium në nivel të lartë, i cili mund të dërgohet jashtë vendit ose të vendoset nën kontroll ndërkombëtar. Po ashtu, diskutohen lehtësime ekonomike për Iranin, përfshirë zhbllokimin e miliardave të ngrira në llogari të huaja, por vetëm në bazë të “performancës”, pra në varësi të hapave konkretë që merr Teherani.
Megjithatë, marrëveshja mbetet shumë e brishtë. Një nga rreziqet kryesore është situata në Lindjen e Mesme, veçanërisht tensionet në Liban dhe roli i Hezbollahut, ku çdo përshkallëzim mund të dëmtojë negociatat. Një tjetër sfidë është koha e shkurtër prej 60 ditësh, e cila mund të mos jetë e mjaftueshme për të zgjidhur mosbesimin e akumuluar prej dekadash.
Gjithashtu, presioni politik i brendshëm në të dy vendet përbën rrezik serioz. Si në SHBA ashtu edhe në Iran ka forca që kundërshtojnë kompromiset dhe mund të përpiqen të sabotojnë marrëveshjen.
Pavarësisht këtyre pengesave, të dyja palët duket se kanë interes të shmangin një konflikt të hapur dhe të gjejnë një zgjidhje diplomatike. Negociatat pritet të jenë intensive dhe vendimtare, ndërsa rezultati i tyre mund të ndikojë ndjeshëm stabilitetin në rajon dhe marrëdhëniet ndërkombëtare.
